We hebben vergadering vanmiddag, met alle onderbouwleerkrachten. “Ga jij maar gewoon naar huis, je krijgt de notulen wel. Als jij zelf de groep draait is dat nu prima, laten we voorlopig de andere dingen achterwege. Je hebt thuis nog genoeg te doen”, heeft Marca gezegd. Is inderdaad wel fijn dat ik dan op tijd weer thuis ben.

’s Avonds gaan we naar Amphion met Fons en Bernadet; we hebben dit jaar een paar voorstellingen in de grote zaal en een serie met startende artiesten in de kleine zaal. Zo’n optreden hebben we nu; ik heb vorige week al even gebeld om te vragen of het mogelijk is met een rolstoel te komen. Gelukkig is dat geen probleem; er is een rij gereserveerd voor rolstoelen, met klapstoelen voor de 'gewone' mensen. Er waren nog genoeg plaatsen vrij, dus onze kaarten zijn omgezet. Mooi dat dit kan!

Het blijkt dat je bij de zaal kunt komen met een lift; die hadden wij nog nooit eerder gezien, want normaal nemen we de grote, brede trap. Zo ontdek je nog eens wat 😉.

Het is een leuke voorstelling, een cabaretier, en vooral leuk om er weer eens uit te zijn.

Wel een opvallend iets: voor we naar binnen gaan ontmoeten we een oud-collega en zijn vriendin, die toevallig ook een oude vriendin van Bernadet is.

Ze zeggen gedag en wensen ons veel plezier, maar vragen niet wat er aan de hand is met Bert. Net alsof ze niet zien dat hij nu in een rolstoel zit…. Waarschijnlijk voelen ze zich ongemakkelijk, maar het komt een beetje raar over.